Zuid-Engeland (2)

Camping met fraai uitzicht aan de westkust van Cornwall
Camping met fraai uitzicht aan de westkust van Cornwall

Camperplaatsen in Engeland: weinig kans

We dachten dat we in Engeland overal heel snel mooie plekken zouden vinden om met de camper te overnachten. Maar in de gids Camperplaatsen staan teleurstellend weinig adressen, zeker in Zuid-Engeland. Hier en daar een enkele parkeerplaats bij een restaurant of sportterrein. Verder niets. 

Toch komen we voortdurend campers tegen met Engelse nummerplaten. Willen die dan niet lekker goedkoop parkeren op een makkelijke egale plek samen met soortgenoten? Kennelijk niet, want afgezien van een rij campers langs een paardenracebaan zien we ze nergens zomaar staan. En waarom zouden ze ook? Overal waar we komen zijn de kampeerterreinen goed afgestemd op de wensen van camperaars. Redelijk vlakke ondergrond, veel privacy om je heen, elektrische CEE aansluitingen, altijd een kraan in de buurt met een passende schroefdraad voor de Gardena koppeling, voortreffelijke douches die tot nu toe altijd gratis zijn en – heel vaak – mooi uitzicht op het omringende landschap of de kust. 

Campers staan in Engeland
gewoon op de campings

Wat we gaandeweg ontdekken is dat er in Engeland twee grote clubs zijn die eigen terreinen hebben, vaak tot in de puntjes verzorgd en op mooie locaties. BIj de Caravan Club is het niet eenvoudig om een plek te bemachtigen, ook al kan je er met een Internationaal Kampeercarnet (CCI) terecht. Maar ze blijken vanaf begin juni erg vol te staan. Op terreinen van de Camping & Caravanning Club hadden we meer kans. Ook hier weer: prima plekken voor vaak niet meer dan omgerekend 18 euro. Wat wil je nog meer? 
Conclusie: campers vind je in Engeland dus gewoon op de campings.
Daarom zoeken we in Devon en Cornwall alleen nog maar naar campings langs de kust, met uitzicht op zee. Met een drietal gidsen, waaronder één Engelse, vinden we probleemloos de prachtigste plekken, vanwaar we ’s avonds ademloos naar zonsondergangen boven ruige kusten zitten kijken. De parkeerplaatsen met muntautomaten, of andere betaalsystemen, laten we de rest van de reis lekker rechts liggen…

Zuid-Engeland (1)

Rotondes, schapen en smalle wegen

Vol goede moed reden we in Dover de veerboot af na een rimpelloze overtocht.
‘Zie je niet op tegen het links rijden?’ vroeg Loes nog. ‘Welnee, ik ga gewoon rechts rijden,’grapte ik. Nou, die opgewektheid was een uurtje later deels verdampt. Hemelvaartdag en overal stervensdruk! En wie moest er weer zonodig de A259 langs de kust nemen in plaats van de M20 onderlangs Londen? Juist: de ervaren reisschrijver Bisschops. Haha, hoe lang was het geleden dat je leerde om vóór de reis te checken of er speciale feestdagen waren? En waar dan de knelpunten zouden zijn?

Heel optimistisch hadden we een plek uitgezocht op de kaart in het New Forest vlak bij Lymington. Uiteindelijk waren we blij dat we na de vijfhonderdste rotonde (nu in de A27) de camper konden parkeren op Daisies Field in Littlehampton, niet ver voorbij Brighton, ofwel halverwege onze geplande route. Daar hoorden we pas dat de hele week ‘childrens holiday’ was, hetgeen de drukte op de weg verklaarde. Iedereen wilde met het mooie voorjaarsweer – begin juni – aan de kust zitten!

Vrijdag 3 juni was een kopie van de donderdag, alleen nog veel erger. Tot overmaat van ramp bleken de mooie kampeerplekken met uitzicht op zee, die we onszelf hadden beloofd, allemaal bezet door gezinnen met kindertjes, en reden we bij een laatste poging om toch een mooie plek te bereiken, onze camper bijna klem tussen muurtjes en overhangende takken met stekels. Toen deze camping ook vol bleek en we hetzelfde kleine weggetje weer terug moesten rijden, hielden we in ieder geval een tastbare herinnering over aan dit avontuur: een camper met ‘gezandstraalde’ ramen. Was het een huurcamper geweest, dan had het ons zeker € 1000 gekost aan herstelwerk. In ons geval hebben we nu gewoon een ‘camper met ervaring!’

Route naar Berlijn (2)

23 september 2012

Berlijn: zwaarmoedig en swingend

De twee routes naar Duitslands hoofdstad hebben we afgerond. Thijs en Marijke zijn vanuit Eisenach via Weimar, Naumburg en Wittenberg gereden. En ze zijn er inderdaad Bach, Goethe (en ook Schiller) en vooral Luther tegengekomen. Wij zelf hebben meer de natuur opgezocht en reden via de Nationale Parken Hainich en Harz naar Berlijn. We stonden op mooie plekken en maakten een paar bijzondere trips. Maar alles wordt toch overheerst door het gevoel dat we nu in een wereldstad zitten waar de geschiedenis heeft huisgehouden als nergens anders in Europa. De stad doet er alles aan om haar eigen burgers én de bezoekers te laten zien wat er fout is gegaan vóór, in en na de Tweede Wereldoorlog. Ze winden er geen doekjes om. Het nieuwe expositieterrein met het museum ‘Topographie des Terrors’ biedt een zeer indringend inzicht in de personen, de ideeën en de achtergronden die hebben geleid tot de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog. Samen met het Holocaustmuseum is het een onmisbaar onderdeel van een bezoek aan Berlijn. We werden er niet vrolijker van, maar waren het meteen over één ding eens: iedereen moet deze plekken bezoeken, vooral diegenen die achter schreeuwlelijken als Wilders en z’n kliek aanlopen. Hopelijk begrijpen ze dan wat haat zaaien kan aanrichten.

Berlijn_HolocaustMemorial
Indrukwekkend monument: het Holocaust Denkmal in Berlijn

OK, er zijn ook nog heel veel vrolijker zaken te melden, want Berlijn is een bruisende stad, met een schitterende nieuwe en soms indrukwekkende oude architectuur. De stad swingt overal; rond de Brandenburger Tor, voor de oude en de nieuwe Rijksdaggebouwen, op en rond Alexanderplatz en in de trendy woonwijk Prenzlauer Berg. Het is een heerlijke stad om dagenlang doorheen te zwerven. Lopend, of met Strassenbahn en U-Bahn; etend op een terras of van een Bretzel- of worstenkarretje; Genietend van straatartiesten en van spectaculaire musea.

We gaan al bijna terug naar huis, maar weten één ding zeker: hier komen we nog vaak terug.

 

Route naar Berlijn (1)

De Reichstag, een van de iconische gebouwen van Berlijn
De Reichstag, een van de iconische gebouwen van Berlijn

 

15-09-2012

Oude vrienden in Berlijn

Eindelijk zijn we begonnen aan onze reis door Duitsland, met als hoofddoel Berlijn. Het heeft even geduurd, want in de afgelopen maanden hebben we ons huis in de Achterhoek gevonden en gekocht. Dat betekent dat we eerst van alles moesten regelen voordat we weer op reis konden voor een volgende reisgids. Maar het betekent ook dat we veel meer dan ooit letten op huizen en hoe mensen wonen. Zo wordt een reis door Duitsland een heel nieuwe ontdekkingstocht, vooral wanneer we door voormalig Oost-Duitsland, de DDR, rijden.

In de Achterhoek zagen we vaak van die plattelandsdorpen die heel idyllisch lijken, maar voor een buitenstaander toch moeilijk te doorgronden zijn. Hier in Duitsland zien we dorpen die er van buiten heel vrolijk uitzien – in lichte kleuren geschilderde huizen met felrode daken, maar waar de mensen een beetje terughoudend zijn, zeg maar rustig wat achterdochtig naar ons kijken. Maar wanneer je de moeite doet om ze aan te spreken, ontdooien ze heel snel. Veel verschil lijkt er niet tussen het Oostduitse platteland en de Achterhoek. Of wel? In de grotere plaatsen zien we nog veel oude DDR-woonkazernes, zelfs na 23 jaar! De meeste zijn weliswaar van frisse kleurtjes voorzien, maar toch… We zien hier veel sombere gezichten, ouderen die slecht lopen en armoedig gekleed zijn. Ze zijn duidelijk getekend door  vele vreugdeloze jaren. Of zouden ze nog steeds vinden dat ze in de DDR-jaren veel gelukkiger waren? We gaan het ze nog vragen!

Deze reis zal vooral in het teken staan van de diepgewortelde cultuur in dit deel van Duitsland. Hier ligt de bakermat van de Duitse muziek, literatuur en religie. Bach, Goethe en Luther. Je kunt hier niet om ze heen. Gaan we ook niet proberen.

09Eisenach_CampingparkEisenach
Trouwens, we maken de route niet alleen. In Eisenach, de geboorteplaats van Johann Sebastian Bach, trokken we samen op met onze oude vrienden van de ANWB, Thijs en Marijke Tuurenhout. Vanuit Eisenach gaan zij rechtsom en wij linksom naar Berlijn. Komende week ontmoeten we elkaar weer in Potsdam en gaan we er samen een paar gezellige én productieve dagen van maken in Berlijn. Zo wordt deze route naar Berlijn een echte vriendenroute.

 

Bretagne (2)

PointeDuRaz_LoesInDeMist

Het einde van de wereld – in de mist

Net iets meer dan halverwege onze reis gaan we naar wat de Fransen ‘het einde van de wereld’ noemen: de Pointe du Raz. Hier steekt Bretagne zó ver de Atlantische Oceaan in dat je het stukje naar Amerika bij wijze van spreken zou kunnen zwemmen. Iets verder naar het noorden, stonden we twee jaar geleden op Land’s End nog net iets dichter bij onze nieuwsgierige Atlantische bondgenoten. We konden er bijna zonder internet of telefoon horen wat er aan de overkant allemaal gezegd werd. Maar dat terzijde. De Punt van Raz is dus een plek waar je even gestaan moet hebben. Bovendien is het een spectaculair stuk rotskust, waar het bijna altijd hard waait en waar de Atlantische Oceaan al duizenden eeuwen tegenaan beukt. Dat willen we zien.

Voor alle zekerheid maken wij maar een foto
om te bewijzen dat we er hebben gestaan,
zij het in de mist.

 

PointeDuVan_Raz
Voorgrond: Pointe du Van, uitkijkend op Pointe du Raz

In onze reisplanning valt dit hoogtepunt op donderdag 19 september. Een grijze dag met miezerregen en een mistige route naar het einde van de wereld. We zien niets! Maar we houden goede hoop, want er wordt een weersverbetering voorspeld. Net als bij Land’s End is Pointe du Raz een toeristenkermis, met een winkelgalerij en ook een heel informatief bezoekerscentrum. Van daaruit lopen we over gebaande paden naar de punt. Af en toe doemt er een wandelaars op uit de mist. Niets te zien, is het meest gehoorde commentaar. Maar we zetten door. Na ongeveer twintig minuten staan we op een plek die we uitroepen tot Pointe du Raz. Maar zeker weten we het niet, want we zien geen vijftig meter ver. Wel horen we beneden de zee tegen rotsen beuken. We moeten denken aan een ontmoeting die we in Noorwegen hadden met een Nederlander die 6000 kilometer naar de Noordkaap en terug reed en daar ter plaatse geen hand voor ogen kon zien. De weersvoorspellingen waren bovendien zo slecht dat hij besloot terug te keren naar huis. Na al die kilometers had hij z’n ultieme doel dus niet gezien! De volgende dag zien we wat we hebben gemist. Op een stralende dag lopen we naar Pointe du Van – na Raz de volgende kaap – en zien we Pointe du Raz in al z’n glorie liggen. Pointe du Van vinden we achteraf aantrekkelijker dan Raz. De woeste natuur is hier bijna net zo indrukwekkend, maar de grote horden bezoekers ontbreken. En het weer is hier meestal beter… maar dat verzinnen we er gewoon bij!

Bretagne (1)

De camperplaats als dorpsplein

In de afgelopen dertig jaar heeft het kamperen een complete metamorfose doorgemaakt. Tijdens onze vele reizen, met tenten, vouwwagens en lang geleden ook al met de kampeerauto, hebben we de kampeeromgeving langzaam zien veranderen. Eerst kwamen de kant-en-klaar ingerichte tenten op de campings: hele rijen Eurocamp en Canvas Holiday tenten namen vaak de mooiste plekken in beslag. Daarna kwamen de stacaravans en de huisjes. Die domineren tegenwoordig heel veel campings. Buiten de hoogseizoenmaanden juli en augustus worden bijna alle resterende plekken ingenomen door campers en een enkele caravan. Prima voor ons, want we staan vaak heel gezellig op campings, maar jammer voor die enkele tentkampeerder, die nu altijd met z’n tentje tussen de witte hutten op wielen staat.

Onverwachte solidariteit

Op dit moment zijn we onderweg in Bretagne. Net als twee jaar geleden in de Elzas zien we hoe de camper is opgerukt in het kampeerlandschap. Het lijkt wel of de hele Europese grijze golf – waar we nu zelf toe behoren – onderweg is met de camper. En behalve op campings staan we natuurlijk met z’n allen op camperplaatsen. Daar betalen we niets of maximaal 5 tot 6 euro voor een nachtje staan zonder last te hebben van de buren of andere camperaars. Want niemand bemoeit zich met ons, en wij bemoeien ons met niemand. We zeggen goedemorgen, gute Morgen, Bongiorno of bonjour of iets dergelijks en we gaan onze eigen gang. Totdat er iets onverwachts gebeurt. Dan wordt de hele camperplaats één groot dorpsplein en ontstaat er een onverwachte solidariteit. Bijvoorbeeld: je staat voor de slagboom en probeert die via een automaat met code te openen, maar wat je ook doet, die slagboom gaat niet open. Binnen twee minuten heb je een hele groep collega-camperaars om je heen die je overstelpen met goed advies. Of je in Frankrijk, Duitsland, Spanje of Italië bent maakt niets uit. De toon kan verschillen, maar de bereidheid om een ander de helpen is overal hetzelfde.

Quiberon_Camperplaats_Zonsonder

Op het schiereiland Quiberon in Bretagne
staan we op een schitterende camperplaats
met ongeveer 150 andere campers.

Dat lijkt massaal, maar door de opzet van de camperplaats met enkele pleinen en verbindende straten, aan de rand van de ‘woeste kust’, de Côte Sauvage, is het er  heel aangenaam toeven. Bij de toegangspoort is het een gezellige bende van Franse camperaars die nieuwe aankomers door de slagboom helpen en intussen hun familieverhalen en politieke ideeën met elkaar uitwisselen. De slagboom als dorpspomp!

En dan het meest opmerkelijke: zodra het donker wordt trekt iedereen zich terug in z’n eigen honk. Op de camperplaats met meer dan 150 campers is het om 10 uur ’s avonds zó stil dat we de uilen in de verte horen roepen.

Lees verder Bretagne (1)

Onderweg voor een handige nieuwe CamperRoutegids